Dariusz Brański

Malarstwo Dariusza Brańskiego jest wyprawą do krainy wyobraźni, gdzie postacie ze snu i marzeń przesuwają się powoli, otoczone dymem zapomnienia i kadzidłami pamięci. Przytłoczone skrzydłami, wybierają odlot z ziemskich przestrzeni do świata nieistnienia, a jednak mocno istniejącego w ludzkiej zbiorowej świadomości, gdzie Thanatos i Eros splatają się w nigdy niekończącym się tańcu. Ucieczka w erotyzm, czasem w miłość, czasem zwieńczona urodzeniem się nowego człowieka jest nierzadko podszyta lękiem przed śmiercią, podświadomym pragnieniem nieśmiertelności.
...delikatne tknięcia pędzlem, jasne plamy przenikające się nawzajem, uwznioślenia kolorem i zniechęcenia ciemnymi barwami...
Artysta maluje postacie, maluje architekturę – w obu przypadkach malując nagle wstrzymuje pędzel – ludzie zastygają, w murach pojawiają się pęknięcia, króluje starzenie się i rozpad. Rosną skrzydła, które nie mogą wznieść się do lotu, ciężkie skrzydła tężejące przy każdym poruszeniu, sklejone myślą, emocją, grzechem? Świat wyobraźni Dariusza Brańskiego wciąga przypomnieniem o „marności nad marnościami”, równie prawdziwym i przejmującym w Średniowieczu jak i obecnie. Przy półotwartych powiekach, uwiedzeni sztukami wizualnymi, powoli rozpoznajemy poezję i poetykę tego malarstwa. W samym fundamencie twórczości Dariusza Brańskiego kryje się dyscyplina artysty, kształtującego płaszczyznę obrazu z wielką konsekwencją, przywołującego postacie i bryły murów, ożywiającego je dynamiką i liryką, ponurym cieniem i blaskiem. Malarstwo Dariusza Brańskiego jest wierne fundamentalnej transformacji, tajemnicy powoływania świata zaklętego w obraz i poezję.
Franciszek Maśluszczak
Warszawa
19.03.2007